شنبه , آذر ۲۵ ۱۳۹۶
سرخط خبرها
خانه / سلامت / طب سنتی / نماد طِب در ایران باستان
نماد طِب در ایران باستان
سیمرغ

نماد طِب در ایران باستان

نماد طب در ایران باستان

در ایران باستان، نماد پزشکی سیمرغ است و نماد بیماری مار، حال آنکه در طب یونانی و طب جدید نماد پزشکی مار است. در شاهنامه فردوسی نیز همراه سیمرغ برای معالجه زخم‌های رستم یا به هنگام تولد او از مادر ظاهر می‌شود. در کتاب وندیداد آمده است: «… آنگاه مار به من نگاه کرد. آنگاه برای من مار پرمرگ، نود و نه هزار و نهصد و نود و نه بیماری فراز داد…»

از این رو، شایسته است نماد پزشکی ایرانی بر اساس اندیشه‌ی نیاکانمان به سیمرغ بدل گردد. به اختصار لازم است توضیح دهیم که سیمرغ در زبان اوستایی «سئن» و در سانسکریت «سیئنه» است. جایگاه سیمرغ در ایران باستان و خصوصیات او به مانند جایگاه جبرئیل در دین و یهودیت و مسیحیت است. نقش سیمرغ در پزشکی ایرانی به حدی است که پزشکان را نیز لقب سیمرغ می‌داده‌اند و از این رو، مکتب پزشکی ایرانی را «مکتب سینایی» می‌خوانده‌اند و بسیاری از پزشکان را «سینا» نام می‌نهاده‌اند. از همین نکته، وجه انتساب شیخ‌الرئیس به سینا- که نام جد اوست- معلوم می‌شود. چنین پیداست که خاندان بوعلی در زمره‌ی پزشکان بوده‌اند.

در میان اطبای چندی، شاپور و فرزندان جورجیس و بختیشوع نیز مدام با نام‌هایی چون جبرئیل اول، جبرئیل دوم، جبرئیل سوم و… مواجه‌ایم که به نوعی بیانگر همانندی جایگاه جبرئیل با سیمرغ در پزشکی و تداوم اندیشه‌ی سینایی در فرهنگ‌های دیگر است(برگرفته از کتاب فهرست ماقبل الفهرست، دکتر پرویز زکایی).

نکته‌ی جاب‌تر اینکه واژه «مدیسین- medicine» در لغت انگلیسی امروز، برگرفته از «مَذَسَئِنَ» اوستایی است که در آن مذ به معنای دارو و سئن به معنای سیمرغ است.

(به نقل از استاد فریدون جنیدی)

منبع:مجله مستند ویژه نمایشگاه ملی گیاهان دارویی

انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

*